اینجا اکنون

خونه رو مرتب کردم و دوش گرفتم. موهامو خرگوشی بستم و لاک زدم.

همه چی سر جای خودشه؛همه آدم هایی که قرار بود تو این دو هفته ببینم رو دیدم. خیلی جاها رفتم و خیلی فکر ها کردم. اشک ریختم و لبخند زدم و گاهی از ته دل خندیدم.

با تو قدم زدم،بابا بغلم کرد محکم،مامان یه لباس دیگه دوخت برام و حالش خوبه...

حالا همه رفتن و من موندمو تنهایی و خونه و کارهام و درس هام. من موندم اینجا و احتمالا شب هایی که فهیمه میاد پیشم که حرف بزنیم که ساعت بگذره.

حالا من موندم و این شهر بزرگ که توش احساس ضعف میکنم...

انرژیم تموم شده.کم حوصله هم شدم.فکر و خیال هم بیشتر میکنم! آروم شدم و قدرت اعتراض ندارم.

ساکت نشستم اینجا و منتظرم که بگذره که حتی نمیدونم خوش میگذره یا بد! دراز کشیدم روی مبل و خونه دوباره سرده،ساکته...

پاهام رو روی میز دراز میکنم و چشم هامو میبندم.انگار تو انتظار به رسیدن جایی که نمیدونی کجاست...

حوالی روزهایم که پی در پی میگذرند...